Het begon zo mooi

IMG_0758Je denkt: dit overkomt mij niet! Dit is te bijzonder en is niet voor mij weggelegd. En dan is daar het moment dat dan toch echt je menstruatie uitblijft. Eerst word je blij, maar met gevoelens van onzekerheid. Stel nou dat mijn lichaam mij voor de gek houdt? Misschien is mijn cyclus weer onregelmatig? Eigenlijk durf je nog niet blij te zijn.Dan heb je de test in handen. Wat een spanning. Je bent er van overtuigd dat je zwanger bent, maar ergens wil je dat nog niet geloven. Dan zou de teleurstelling te groot zijn. En dat gevoel heb je al een keer eerder meegemaakt. Dat wil je niet nog eens. Dus doe je de test maar met een nuchtere houding. Voor zover dat mogelijk is, want laten we even realistisch blijven.

De uitslag
De test is gedaan en moet je 3 minuten wachten. En dan heel snel, eigenlijk al binnen 3 minuten, verschijnt er een kruisje… Je gaat rekenen. Ja, ik ben ruim 4 weken zwanger. Wow!! Dat dit mij mag overkomen!! Je voelt je bijzonder, want er groeit iets bijzonders in je buik. Dan ga je kijken wat er allemaal geregeld moet worden. De huisarts moet gebeld worden, er moet een afspraak gemaakt worden met de verloskundige. Kan ik nog een aanvullend 2 pakket bij mijn verzekering afsluiten? Tegelijkertijd zit je op een roze wolk en wil je het van de daken afschreeuwen! Toch nog even stil houden. Een paar mensen hebben het voorrecht om het al te mogen weten, want je wil er tenslotte ook met iemand over kunnen praten.

Een roze wolk. Of toch niet?
Weken lang zit je op een roze wolk. Totdat de 7 weken aanbreekt en je naar de verloskundige toe mag. Er is alleen een leeg vruchtzakje te zien, die ook nog eens veel te klein is. Ben ik dan toch korter zwanger? Nee, dat kan niet. Ik heb de test 3 weken geleden gedaan. Een week later terug komen dan maar, misschien is het te vroeg geweest. Een week van onzekerheid. En dan… een week later… geen verandering. Wat nu? Afbreken? Waarom heeft mijn lichaam dit vruchtje dan niet afgestoten? En waarom moet mij dit overkomen? Een vraag waar niemand antwoord op weet.

Definitief
Vooral die laatste vraag spookt nog steeds door mijn hoofd. Met 8 weken heeft de gynaecoloog mij geadviseerd om toch nog even 3 weken te wachten. Op mijn vraag of het nog goed kon komen, antwoordde hij: “ja”. Weliswaar met een hele kleine kans. Voor mij groot genoeg om ermee door te gaan en mijn zwangerschap niet af te breken, ook al ben ik misselijk. Twee weken geleden zijn er bloedingen begonnen. Soms denk ik, laat de miskraam maar doorzetten. Dan ben ik er maar van af. Vervolgens zet het niet door en voel ik mij weer schuldig. Stel nou dat ik toch de kans krijg om een gezond kindje op de wereld te mogen zetten, dan heb ik om een miskraam gewenst? Nee, dat wil ik niet! Ik wil zwanger zijn, van een gezond kindje! 5 weken hebben we in spanning mogen afwachten. Wat wordt de uitslag van de echo?

Helaas, het vruchtzakje is nog steeds leeg. Dit wisten we ergens al. En alsof mijn lichaam het ineens kon loslaten, begonnen de hevige krampen dezelfde dag nog. De volgende dag verloor ik het vruchtzakje. Ruim 11 weken ben ik zwanger geweest. Weliswaar van een leeg vruchtzakje, maar toch zegt je lichaam dat je zwanger bent. En dan is daar ineens die leegte…

Lees ook: De dagen voor en na mijn miskraam

Share...Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook0Share on Google+0

2 thoughts on “Het begon zo mooi

  1. Jeetje, wat een nare ervaring… dat je zo lang in spanning zat of het misschien toch goed zou komen. Ik wens je veel sterkte toe en ik gun je een goede gezonde volgende zwangerschap toe! Hopelijk heel snel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

CommentLuv badge