Mijn kraamweek

baby-200760
Bron

Vorige keer schreef ik mijn bevallingsverhaal. Nu wil ik jullie vertellen over mijn kraamweek. Doordat ik zoveel bloedverlies had, moest ik twee dagen in het ziekenhuis blijven. Officieel zou ik daardoor 2 dagen minder kraamzorg thuis hebben. Ik blijf dat vreemd vinden. Aangezien er een reden is dat je langer in het ziekenhuis moet blijven. Lichamelijk ben je dus (vaak) langer niet in staat om voor je kind of jezelf te zorgen. Maar goed, uiteindelijk viel het bij mij wel mee en heb ik toch het één en ander kunnen leren van de kraamzorg.

De eerste twee dagen waren dus in het ziekenhuis. Daar kon ik absoluut niet tot rust komen. De hele dag werd de kamer plat gelopen door verpleegsters. Dan moest ik weer gecontroleerd worden, dan moest de kleine weer gecontroleerd worden, dan moest ik weer gewassen worden, dan moest iemand mij weer helpen met de borstvoeding, etc. De verpleegsters namen niet de tijd om mijn vriend de kneepjes van het ouderschap te leren. Zij verzorgden de kleine en gingen weer verder naar de volgende. We hebben één verpleegster gehad die wel de tijd nam om mijn vriend te vertellen hoe de kleine aangekleed of verschoond moest worden. Het komt er dus op neer dat je echt twee dagen mist.

Toen ik eenmaal naar huis mocht, was ik nog erg zwak. Ik had nog steeds hulp nodig met naar de wc gaan en douchen lukte ook nog niet. Alleen zittend op een krukje onder begeleiding van de kraamhulp. Zij heeft wel alles laten zien omtrent badje en de rest van de verzorging van de baby. Mijn vriend mocht alles doen. Ik kon alleen maar kijken.

Kraamtranen
Ondanks dat ik zwak was, was ik niet mijn gevoel voor humor verloren. Ik was vrolijk en maakte af en toe een dolletje met de kraamhulp. Totdat de welbekende kraamtranen-dag aanbrak. Ook ik moest er aan geloven. Ik werd voornamelijk overvallen door een gevoel van onzekerheid. Ik had nog helemaal niks kunnen doen als het om de verzorging ging. Aanleggen aan mijn borst ging ook nog niet zonder hulp en het einde van de kraamdagen waren al in zicht. Ik werd extreem onzeker en kon alleen maar huilen. Hoe moest ik voor dit kleine guppy gaan zorgen als ik mij nog zo zwak voelde en niets heb kunnen leren? Ook wist ik niet of we de juiste keuzes maakten. Wat betreft borstvoeding was de mening in het ziekenhuis en die van de kraamhulp zo verschillend. Ik had geen idee wat de juiste was. Ook lag ik dagen op bed. De muren kwamen op mij af en ik vond het verschrikkelijk om al het bezoek op mijn slaapkamer te ontvangen en ze daarna allemaal gezellig beneden te horen kletsen.

De kraamhulp zag mijn onzekerheid en vroeg zich af of wij een 9e en 10e dag erbij wilden hebben. Hier moet je dan wel een deel voor betalen, maar we hadden het er wel voor over. Ook omdat mijn vriend op een gegeven moment toch echt weer aan het werk zou moeten. We kregen een indicatie voor nog twee extra ochtenden. Die dagen ging het al een stuk beter met mij, dus we hebben vooral lekker de tijd genomen om met de kleine te gaan badderen en verschillende borstvoedingshoudingen uit te proberen.

De kraamdagen voorbij
Ik zat er tegenop dat de kraamhulp weg zou zijn. Maar de eerste dag dat zij er niet meer was, liep ik weer en voelde het eigenlijk wel goed dat er een einde aan die periode kwam. Het was zaterdag, mijn vriend was ook vrij, dus ik was niet alleen. En ik moest mijn eigen huis weer gaan ontdekken. De kraamhulp was heel zelfstandig. Dat is fijn, want je hoeft niet tijdens je kraamperiode van alles aan de kraamhulp te vragen of te vertellen. Maar de keerzijde was dat ik echt alles kwijt was. Ook mijn wasmiddel was er doorheen gevlogen, omdat de kraamhulp nogal gul was met het wasmiddel (duur geintje) en de muisjes had ze in een bakje gedaan in plaats van in de super handige schenkverpakking te laten zitten. Begrijp me niet verkeerd. Ik was echt heel blij met mijn kraamhulp. Er was een klik en ze heeft ons echt goed geholpen in een periode dat ik niet normaal mijn bed uit kon komen. Maar ik was ook ontzettend blij dat ik, in mijn eigen huis, alles weer op mijn eigen manier kon doen.

Een week verder
Inmiddels zijn we ruim een week verder. En ik kan je vertellen dat het echt super goed gaat. De kleine doet het goed, ik ben weer hersteld en we hebben onze draai voor een groot deel gevonden. We zijn nog steeds aan het zoeken. Vooral als het gaat om zijn zuigbehoeften. Wel of geen speentje? Wel of geen pink? Nog maar eens aanleggen dan? Verwennen we hem dan niet te veel? Kortom, we zijn echt nog elkaar aan het leren kennen. Maar we komen er wel. De onzekerheid zal nooit helemaal weggaan. Ik hoor geen één ouder helemaal zeker van zijn/haar zaak zijn. Maar we doen gewoon wat wij denken dat het beste voor ons mannetje is. Dan kunnen we het haast niet fout doen.

Share...Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook4Share on Google+0

10 thoughts on “Mijn kraamweek

  1. Goed te lezen dat het nu zo goed gaat! Fijn dat je een kraamhulp had waarmee je een klik had, zeker als je zelf nog weinig tot niets kan, is het fijn dat iemand de boel even over kan nemen! Ik heb helaas een wat mindere ervaring met de kraamhulp. Ik deed na 3 dagen alles weer zelf (op zich ging het wel, maar het was achteraf wel een beetje te snel), want anders gebeurde er niks en mijn man was aan het werk. Zelfs de koffie voor de visite schonk ik zelf in, terwijl de kraamhulp op een stoel zat..

  2. Het is ook allemaal niet niks, ik kan me best wel voorstellen dat het allemaal nog wat onzeker voelt. Ik vind het trouwens een heel spannend vooruitzicht, dat er een kraamhulp hier in huis komt. Ik vind het verschrikkelijk als iemand denkt dat hij of zij iets in mijn huishouden kan overnemen, want het gaat toch nooit zoals ik het wil. 😛 Maar goed, natuurlijk is het ontzettend fijn dat er iemand is die weet waar hij of zij mee bezig is en wat er moet gebeuren en die je eventueel wat meer zeker kan laten voelen. En helemaal gelijk heb je, als je doet wat je denkt dat het beste is voor de kleine, dan is het vaak ook zo! 😀

    1. Ik vond het ook raar om bediend te worden door een vreemde in mijn eigen huis. Ik heb echt daar aan moeten wennen. Maar dat het huishouden niet ging zoals ik dat wilde, daar kon ik mij pas druk over maken toen zij weg was. Gelukkig voor haar hahaha 😉 Ik hoop dat jij er straks ook een goeie krijgt. Die van mij was verder wel echt top!

  3. Ik denk dat er in het ziekenhuis te weinig aandacht is voor de begeleiding misschien ook wel een klein beetje begrijpelijk aangezien de verpleegsters enorm veel taken hebben en hier dus weinig tijd voor hebben. Neemt niet weg dat je dan die 2 dagen mist. Jammer dat je die dagen dan kwijt bent en extra moet betalen want een goede begeleiding is echt heel belangrijk vooral bij 1e kind. Gelukkig is alles goed gekomen!! Liefs

  4. Heel goed dat je doet wat voor jullie goed voelt. Die onzekerheid is eigenlijk de liefde voor jullie kind. Je wilt het beste maar hoe weet je dat? Inderdaad wat jij zegt; vertrouw op je gevoel. Al zal het ouderschap zeker met vallen en opstaan zijn. Nou ja, zo ervaar ik het.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

CommentLuv badge