Mijn zoektocht naar geluk #2

Vandaag deel 2 uit de serie: Mijn zoektocht naar geluk. Ik vond het erg spannend om eraan te beginnen, maar wat heb ik een leuke en lieve reacties in ontvangst mogen nemen. Dat gaf mij moed om ook deel 2 op mijn blog te knallen. In het vorige deel vertelde ik over mijn 4 basisscholen. We blijven nog even op de basisschool. Want ook met leren is het allemaal nog niet zo makkelijk geweest.

sentiment-998339

Zoals ik vorige keer vertelde, ben ik een meisje die zichzelf niet graag laat zien. Ik hoef niet zo nodig in the picture te staan. Opvallen bij leerkrachten deed ik dus ook niet in een groep van 30 leerlingen. Het eist nogal veel van leerkrachten op pedagogisch vlak om echt alle leerlingen te kunnen zien. Of in ieder geval door te hebben wat er echt aan de hand is.

Zoals bij niveaulezen. Niveaulezen is zo’n ontzettende fijne methode om je leerlingen mee te toetsen. Niet dus. Ik kan prima lezen. No problems. Maar toch werd ik in een laag niveau geplaatst. Hoe dat kwam? Ik begon met stotteren zodra ik hardop moest voorlezen. Dat is hoe hier het onderwijs hier werkt. Presteren, presteren, presteren. En dan het liefst op lees-, schrijf- en rekenvaardigheid. Andere talenten worden genegeerd.

Ik had namelijk ook momenten waarop ik wel uit mijn schulp kroop. Ik vond het leuk om toneelstukjes te schrijven en deze opvoeren met vriendinnetjes. Dat waren de momenten waarop ik kon opbloeien en wel even kon laten zien wie ik was. Of eigenlijk iemand anders. Ik deed dat dan ook regelmatig met vriendinnetjes, regisseerde de hele boel bij elkaar en vroeg aan de juffrouw of we een toneelstukje mochten opvoeren in de klas. En eigenlijk mocht dat wel altijd.

Maar in ieder geval… leren was niet echt mijn ding. Vooral rekenen niet. Lezen en schrijven is later wel mijn ding geworden. Netjes schrijven doe ik overigens nog steeds niet. Erg blij met mijn laptopje dus. En al die regels met d en t’s heb ik ook later weer moeten leren toen ik ging studeren. Nu gaat dat mij goed af. En realiseer ik mij goed dat er toen die tijd niets geks met mij aan de hand was. Gewoon weer verlegen en onzeker. Het is jammer dat je op die manier onzeker wordt gemaakt, als klein meisje. En ik ben blij dat ik er later achter ben gekomen dat ik wel degelijk dingen kan. Dat ik wel degelijk ergens goed in ben. De tijd heeft het moeten leren. Ik kan nu accepteren dat ik een laatbloeier ben.

Tot zover deel 2. Volgende week verschijnt deel 3.

Share...Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook1Share on Google+0

2 thoughts on “Mijn zoektocht naar geluk #2

  1. Zonde eigenlijk dat verlegenheid je zo tegenhoudt he? En ook dat er geen capaciteit is om het te zien.

    Ik was net als Mirjam ook een van de stillere meisjes in de klas. Op de basisschool ging het qua prestaties nog wel, maar op de middelbare school wilde ik steeds minder opvallen en begon onder te presteren. Wilde niet dat mensen me zouden zien als nerd. Jammer voor mijn eindlijst bij mijn diploma, dat ik met de hakken over de sloot haalde. Inmiddels probeer ik me niet meer zo te laten leiden door dat gevoel. Ben blij te lezen dat jij ook uiteindelijk toch je weg daarin heb kunnen vinden. Knap trouwens dat je toch toneelstukjes deed!
    Merel onlangs geplaatst…Lees mee 14: mijn favoriete blogs van afgelopen weekMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

CommentLuv badge