Mijn zoektocht naar geluk #3

Welkom bij weer een nieuw artikel uit de serie “Mijn zoektocht naar geluk”. De vorige twee delen gingen over mijn periode op de basisschool. (Gemist? Onderaan het artikel plaats ik de linkjes). Deze week zijn we aanbeland in mijn periode op de middelbare school. Ik zal maar eens beginnen bij mijn brugklasjaar. In dit artikel omschrijf ik een minder leuke situatie. Een situatie die misschien wel een hele belangrijke eigenschap heeft doen ontwikkelen. Een eigenschap die ik kan missen als kiespijn. Een eigenschap die mij nu nog steeds enorm in de weg kan zitten. Maar waar ik ook nu mee leer omgaan.

drink-1867372

De brugklas dus. Verschrikkelijk vond ik dat. Zoals jullie in de vorige delen hebben kunnen lezen, was ik een heel verlegen meisje en ik praatte niet veel. En dus in de brugklas ook nog niet. (Het kwam later goed, hoor. Echt waar). Ik had wel een clubje meiden waar ik bij hoorde. Eén van die meiden woonde ook bij mij in de buurt. Met haar fietste ik altijd samen.

Op een goeie dag deelde dit meisje, waar ik altijd mee fietste, mij mee dat ze niet meer samen wilde fietsen. Haar reden: ik zei nooit iets. Oké. Daar zit je dan met je goeie gedrag. En daar kon ik het dan mee doen. Kinderen zijn hard voor elkaar. Wel eerlijk. Maar hard.

Zoals eerder aangegeven heeft deze gebeurtenis tot op de dag van vandaag effect op mij. Ik kan mij heel snel afgewezen voelen. Het gevoel hebben dat mensen niet met mij om willen gaan. Ik ben niet gemeen. Ik ben best leuk. Maar ik ben gewoon niet gezellig genoeg. Tenminste, dat is wat ik denk dat anderen van mij vinden. Deze ervaring en mijn onzekerheid hebben ertoe geleid dat ik niet heel erg het initiatief neem in het maken van afspraken. Alleen mensen waarvan ik zeker weet dat ze op mij zitten te wachten, neem ik contact mee op.

Daarom stop ik al mijn energie in mensen die mij het tegendeel hebben bewezen. Mensen die wel mij het gevoel geven dat ik ertoe doe. Ik probeer er dan ook niet mee te zitten. En zo probeer ik deze verrotte eigenschap om te zetten in iets positiefs. Dit is ook pas iets van de laatste tijd. Soms heb ik een terugval en kan ik vreselijk onzeker worden en boos. Maar vaak gaat het wel goed en kan ik het van mij afzetten.

En het is fijn om niet in zoveel mensen energie te hoeven steken. En dan bedoel ik niet: iets voor anderen over hebben. Want als mensen het vragen, sta ik voor ze klaar. Maar ik bedoel tijd vrij maken.

Als je op Facebook kijkt en allemaal foto’s zie van clubjes meiden die het gezellig hebben met elkaar, geeft dat je het gevoel alleen gelukkig te kunnen zijn met heel veel vrienden om je heen. Maar in de werkelijkheid is dat anders. Laatst stuitte ik op een artikel van Zenzoekers. Dat artikel ging over een boek dat je met gemiddeld 15 mensen om je heen het gelukkigst bent. Daar zit je al heel snel aan. Ik heb het boek niet gelezen, maar ik ben er wel heel nieuwsgierig naar. Ik kan mij zo voorstellen dat veel “vrienden” heel veel druk op je kunnen leggen. En ik vind het eigenlijk stiekem heel fijn dat ik dat niet heb. Ik heb een aantal hele waardevolle vrienden. Het clubje is niet groot. Maar zij zijn het wel waard om al mijn energie in te steken.

Lees ook de vorige delen terug:
Deel 1
Deel 2

Volg mijn blog ook op  Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin’
En natuurlijk op Snapchat: leonie_vanmil

Bron foto: Pixabay

Share...Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook3Share on Google+0

6 thoughts on “Mijn zoektocht naar geluk #3

  1. Kippenvel
    Ik heb ook zoiets meegemaakt, toen ik 15 was, wilde mijn toenmalige beste vriendin niet meer met me omgaan want “ik was te slim en praatte altijd zo moeilijk”
    Ik deed gymnasium en zij vmbo. Jup, nu 16 jaar later krijg ik nog steeds tranen in mijn ogen. Ik kan mezelf hier nu wel gaan zitten verdedigen, maar dat doet niks af aan het feit dat ik me onwijs afgewezen voel en idd ook altijd op zoek ben naar bevestiging. Mijn volleybalcoach van vroeger vertelde later bijvoorbeeld ook dat ik altijd naar hem keek voordat ik ging serveren, stom he?
    Dus hoewel leren niet jouw ding was, was het wel dat van mij, maar dat ‘mocht’ niet, want dat vonden anderen weer niet leuk
    De laatste tijd is het gevoel van afgewezen zijn weer sterker. Ik ben 4 maanden geleden bevallen van de tweede en heb het afgelopen jaar weinig aan sociale contacten gedaan (bekkeninstabiliteit en ook nog verhuisd). Maar als ik eerlijk ben, heb ik ook weinig belangstelling gekregen in mijn zwangerschap of lieve mooie baby
    En nu, nu ik weer energie en tijd heb om leuke dingen te doen, nu heb ik niemand om dat mee te doen. Mijn man gaat lekker op stap met vrienden en ik heb niemand, en dat doet zeer
    (crap, ik durf het niet te posten)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

CommentLuv badge