Mijn zoektocht naar geluk #4

In het vorige deel hebben jullie kunnen lezen hoe ik op sociaal gebied een “trauma” overhield aan de brugklas. Allereerst wil ik even zeggen dat ik het vorige deel, het meest spannende deel vond om te schrijven, maar vooral te publiceren. De lieve reacties die ik van jullie heb gekregen, heeft mij moed gegeven om deze serie vooral door te zetten. En dus neem ik jullie in dit deel van mijn zoektocht naar geluk weer mee naar de rest van mijn middelbare schoolcarrière. Want ook dit verliep op leergebied niet behoorlijk soepel.

chalkboard-1927332_1920

Ik begon op het niveau Havo/Vwo. Dat ging in het eerste jaar nog goed. Het tweede jaar minder. Na mijn lieftallige vriendinnetjes achter te hebben gelaten, had ik weer een nieuw clubje meiden gevonden. Meiden die mij wel waardeerden. Dus even terugkomend op het vorige deel. Ik ben tijdens de middelbare school echt absoluut niet eenzaam geweest. Integendeel zelfs. Ik had een hoop vriendinnen. Net zoals op de basisschool was ik nog steeds dat allemans vriendje. Maar ik had meiden gevonden bij wie ik mijzelf durfde te zijn. Dan komt praten bij mij vanzelf. Ik moet mij nou eenmaal veilig kunnen voelen in een groep.

Maar goed even verder. Het tweede jaar ging dus echt niet. In plaats van het jaar over te doen, mocht ik het derde jaar op de Mavo doen. Er waren nog twee andere meiden uit mijn klas die dat ook gingen doen. Dus ik was niet helemaal alleen.

Ik vond het heel jammer. Want ik wilde heel graag naar de toneelschool. En dan moest je toch echt havo gedaan hebben. En dus wilde ik er alles aan doen om na de mavo weer de havo te kunnen doen. Maar dat ging niet. Ik moest alles op D-niveau kunnen halen. Ik had zelfs een extra vak gekozen om mijn kansen te vergroten. Maar helaas. 3 vakken moest ik op C-niveau doen. En daardoor kon ik niet naar de havo. Ik haalde mijn mavodiploma. En ik kon doorstromen naar het MBO.

Ik koos voor de opleiding onderwijsassistente. Dat leek mij wel wat. Maar zoals op de middelbare school het leren moeizaam ging. Zo moeizaam ging het dus ook op het MBO. Aan het einde van het jaar had ik een gesprek met de studieadviseur. Ik mocht in principe naar het tweede jaar. Maar ik had wel heel veel herkansingen. Het kwam erop neer dat als ik een herkansing aan het einde van de opleiding niet had gehaald, dat ik van de opleiding af moest. En dan zou ik 3 jaar voor niks hebben gedaan.

Daar had ik dus geen zin in. Ik koos ervoor om te stoppen. Maar ik had geen idee wat ik dan wilde doen. Ik besloot een jaar te gaan werken. Ik had een bijbaantje bij de C1000. Daar kon ik fulltime aan de slag. En dus deed ik dat. Even een jaar nadenken en zoeken wat ik dan wel wilde. Hoe dat jaar is verlopen? Dat lezen jullie volgende week.

Nieuwsgierig naar de vorige delen? Lees ze hier:
Deel 1
Deel 2
Deel 3

Volg mijn blog ook op  Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin’
En natuurlijk op Snapchat: leonie_vanmil

Bron foto: Pixabay

Share...Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook0Share on Google+0

3 thoughts on “Mijn zoektocht naar geluk #4

    1. Dank je! Het is zeker fijn om na te denken waarom je soms op een bepaalde manier dingen doet en hoe je omgaat met die situaties. Alles wat je meemaakt is een les waar je uiteindelijk van hoort te leren. Hoe stom ze soms ook zijn.

  1. Knap dat je het hebt geschreven. Kwetsbaarheid verdiept contact. Als jij je kwetsbaar durft te tonen, dan durf ik dat ook – en dan pas heb je echt contact met elkaar. Bij mij ging het mbo ook met vallen en opstaan. Maar: always a lesson.

    Nog een tip: ik zou je lettertype wat donkerder maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

CommentLuv badge