Mijn zoektocht naar geluk #5

Welkom allemaal. Ik ben er even 2 weken uit geweest. De afgelopen twee weken ben ik heen en weer geslingerd in emoties. Mijn verstand moest even op nul. En ik heb bepaalde beslissingen genomen. Ik laat jullie nog even in spanning welke beslissingen dat waren. Het enige wat ik kan zeggen, is dat het positief is en zin heb in de toekomst. Ik ga daar binnenkort een blog aan wijden. Maar eerst verder met mijn zoektocht. In het vorige deel hebben jullie kunnen lezen dat ik een jaar de opleiding onderwijsassistente heb gedaan. Daarna ben ik gestopt en besloot ik een jaar te gaan werken, om eens rustig na te denken wat ik dan wilde.

swan-2077219_1920

Dat jaar heb ik de ene beroepskeuze test na de andere gedaan. En wat kwam eruit? Dirigent. Hoezo? Ik heb helemaal niks met muziek. Althans, de top 40 vind ik leuk. Maar ik kan geen eens noten lezen. Laat staan een instrument bespelen en dus dirigeren. Het leek mij geen slim plan om dat te gaan doen. Hahaha.

Open dagen, studiebeurzen etc. Alles liep ik af. Ondertussen praten met maatschappelijk werkster en jeugdzorg. Wie weet konden zij wat aan mijn onzekerheid doen. Niet dus. Met iedereen (en vooral jezelf) voor de gek houden door te zeggen dat het goed met je gaat, hoef je al snel niet meer bij de maatschappelijk werkster te komen. Top. Was ik daar ook weer van af.

Maar wat wilde ik uiteindelijk worden? Grimeur. Ik dacht mijn droombaan te hebben gevonden. Probleem: Alleen een grimeursopleiding heb je niks aan. Als je heel goed bent, kun je er iets mee verdienen in die business. En dus was het verstandig om eerst een vooropleiding te doen die enigszins er iets mee te maken had. Ik kon kiezen uit schoonheidsspecialiste of het kappersvak. Ik koos voor het kappersvak.

Ik begon dus aan een kappersopleiding. Hier en daar werd ik afgewezen. Ja, logisch. Als je al die opgedirkte meiden bij zo’n salonnetje zag lopen, paste ik daar als grijs muisje helemaal niet tussen. Uiteindelijk vond ik een kapsalon een uur en een kwartier met de bus bij mijn huis vandaan. En was het het reizen waard? Nee. Ik heb er 4 jaar gewerkt, waarvan de eerste 2,5 als leerling. En de eerste 3 jaar waren een hel. En dat alleen maar door één persoon: de bedrijfsleidster.

Dit is de situatie waar ik eerder over blogde. Zij hing de bitch uit. En ik liet over mij heen lopen. Maar van haar heb ik wel geleerd. Toen zij eenmaal weg was, kon ik uit mijn schulp kruipen. Het laatste jaar dat ik er werkte, voelde ik mij ook echt onderdeel van het team. Maar het deed mij ook realiseren niet op mijn plek te zitten. Wel in het team. Het was echt een topteam. Maar in het vak. Ik was namelijk nog steeds niet gelukkig. En dat kwam omdat het vak niet aan mij was besteedt. Inmiddels had ik het nodige zelfvertrouwen opgebouwd en trok ik mijn stoute schoenen aan. Ik solliciteerde naar assistent filiaalmanager bij de Schoenenreus. En ik werd aangenomen. Daar heb ik mijzelf echt goed leren kennen. Maar dat volgende week!

Volg mijn blog ook op  Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin’
En natuurlijk op Snapchat: leonie_vanmil

Bron foto: Pixabay

Share...Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook3Share on Google+0

2 thoughts on “Mijn zoektocht naar geluk #5

  1. Wat erg dat de eerste 3 jaar zo verschrikkelijk waren. Dan heb je het wel lang volgehouden, knap hoor! Dat iemand het dan zo kan verpesten en notabene de bedrijfsleider! Gelukkig was het laatste jaar wel fijn, maar dan is het eigenlijk al verpest. Ben benieuwd hoe het bij Schoenenreus voor je was.
    Batboy onlangs geplaatst…De betekenis van je naamMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

CommentLuv badge