Blijf van mijn kind af

In dit artikel wil ik het even met jullie hebben over het zitten aan de kinderen van een ander. En dan bedoel ik een vreemde die even je kind aanraakt op een normale, onschuldige manier. Ik ben pedagogisch medewerker bij een kinderdagverblijf. Kinderen willen dat je ze even helpt met hun jas aantrekken, met een staartje in hun haar of gewoon even een knuffel geven. En als ik mijn kleine zelf naar het kinderdagverblijf breng, heb ik totaal geen problemen met pedagogisch medewerkers daar. En familie ook niet. Maar onbekenden…

Laatst liep ik over een parkeerterrein van een tuincentrum met de kleine. Een meneer liep naar ons toe en kneep de kleine in zijn wangen. “Zo die houdt ook wel van een boterhammetje”, zei de meneer. Mijn reactie: lachen als een boer met kiespijn. Het enige wat ik dacht: ‘wie ben jij? En waarom voel jij je zo vrij om aan mijn kind te zitten?’

Nou is dit heel onschuldig, natuurlijk. Maar ik was toch een beetje verbouwereerd. Want weet jij veel waar die man met zijn handen heeft gezeten, voordat hij het nodig vond om in de wangen van mijn kind te knijpen. En ik verwacht ook niet dat volkomen vreemde mensen ineens aan je kind zitten.

Zo was er ook een keer een moeder die haar kind kwam brengen op het KDV waar mijn kleine heen gaat. Mijn kleine was afgeleid, maar zij vond dat hij naar mij moest kijken toen ik weg ging. Vervolgens zat zijn stug aan zijn hoofdje te draaien. Ik vond dat echt niet nodig. Hij was altijd afgeleid als ik wegging. Prima toch! Met andere woorden: waar bemoei je je mee?! Hou jij je maar lekker bezig met je eigen kind.

Ik heb er dus echt problemen mee als mensen aan mijn kind zitten. Tuurlijk vind ik het leuk als mensen hem zien en leuk vinden. Maar aan hem komen vind ik een heel ander level. En ook al is dit een heel onschuldige vorm van aan een kind zitten, toch weet je niet wat zo iemand voor intenties heeft. Of nogmaals: waar hij/zij daarvoor met zijn handen heeft gezeten.

En daarnaast had mijn zoontje er ook van kunnen schrikken. Dan zit ik vervolgens met een overstuur kind. Gelukkig is hij niet zo verlegen en moeilijk met vreemden. Maar dat is even niet mijn punt 😉

Hebben jullie weleens zulke dingen meegemaakt? En hadden jullie er dan problemen mee? Waarom wel/niet? Ik lees graag jullie reacties!

Volg mijn blog ook op  Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin’
En natuurlijk op Snapchat: leonie_vanmil

Bron foto: Pixabay

Share...Share on LinkedIn0Pin on Pinterest1Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook2Share on Google+0

8 thoughts on “Blijf van mijn kind af

  1. Ik weet dat mensen het met de goeie bedoelingen doen. Maar ik word dan ook een soort leeuwin in dit geval. Als zou ik me dan toch inhouden, want dat vind ik meer bij mij liggen. Ik weet van mezelf dat als ik de kinderen van mijn vriendinnen zie ik ook enthousiast ben. En dat soms beter ook maar niet kan doen haha.
    Lisette onlangs geplaatst…It’s My Birthday!My Profile

  2. Ik denk er meestal niet zo over na, maar wat ik wel echt belachelijk/walgelijk/not done vind is als mensen de speen van je kind die op de grond gevallen is in hun mond doen en aan je kind willen geven. Ik bedoel…. what were you thinking? ! We zullen maar denken dat het meeste goed bedoeld is en dat iedereen z’n eigen grenzen heeft die je moet respecteren toch? Moedergevoel en moederinstinct doe je weinig tegen haha. Leeuwinnen worden we dan 😛

  3. Ik ben al blij als ze het aardig doen. Mijn middelste kind is al een keer door een opa van het randje van de zandbak geduwd in een speeltuin en door een vader bij zijn schouder gepakt in de Efteling (toen hij wilde zeggen dat hij van zijn dochter af moest blijven, die een paar jaar ouder was, heel irritant op het treintje zat waar hij in zat en niet weg wilde gaan toen hij het vroeg) 😐
    Fleur | MizFlurry onlangs geplaatst…Pokemon pokeball taartjes – snel en makkelijkMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

CommentLuv badge