Hoe persoonlijk zijn mijn artikelen

Toen ik begon met bloggen waren mijn artikelen allesbehalve persoonlijk. Ik deed het als aanvulling op mijn opleiding pedagogiek. De artikelen waren vooral heel informatief. Ik was ook vrij anoniem. Niemand hoefde te weten dat ik dat was achter die blog. Mijn ervaring met mijn miskraam zorgde ervoor dat ik meer van mijzelf bloot ging geven. Ik had zelf meer aan ervaringsdeskundigen in die tijd dan aan gynaecologen en verloskundigen. En dus wilde ik mensen inspireren en helpen door mijn ervaring te delen. Van de week zette ik een artikel online waar ik over twijfelde. Ik was heel bang voor reacties. Maar ik heb het toch gedaan. Maar ik begon wel heel erg na te denken over hoe persoonlijk mijn artikelen eigenlijk moeten zijn. Hoeveel moet ik nog over mij en mijn leven vertellen?

Het artikel in kwestie is de biecht die ik maakte over het brengen van mijn kind naar het kinderdagverblijf terwijl hij niet helemaal lekker is. Ik weet dat er sowieso twee kampen bestaan van voor en tegen KDV. Ik ben kamp voor. Maar met mate. En hoewel ik liever niet mijn kind ziek breng, heb ik niet altijd een keus. Anyway. Dat leg ik in dat artikel allemaal uit. Na het plaatsen van dit artikel wachtte ik de reacties rustig af. Ik had eigenlijk een beetje spijt dat ik het online had gezet. Maar ondertussen kreeg ik juist fijne reacties. Moeders reageerden die mijn dilemma begrepen. En waarschijnlijk is het voor veel ouders ook een bevestiging. Zij zijn niet de enige die het doen. Schuldgevoel naar mijn kleine houd ik overigens toch wel.

Maar dat is niet waar dit artikel over gaat. Ik wil jullie eigenlijk even meenemen in al mijn persoonlijke artikelen. En waarom ik dit zo online heb gezet? En of ik hier mee door ga? Hier volgen een aantal van mijn meest persoonlijke artikelen:

  1. Het artikel over mijn miskraam. Die staat toch wel met stip op nummer 1. Veel vrouwen laten het niet eens weten als zij een miskraam hebben gehad. Ik vertel het aan iedereen die het horen wil. Erover praten en schrijven heeft mij geholpen in het verwerkingsproces. En tegelijkertijd hoop ik andere vrouwen, die hetzelfde door moeten maken, te kunnen helpen in hun verwerkingsproces.
  2. Mijn bevallingsverhaal. Al moet ik toegeven dat niet alle details erin staan. Maar ook daar vond ik het fijn om te delen als een soort verwerking. Ik heb mijn bevalling allesbehalve als gemakkelijk ervaren. Sterker nog: ik denk er een trauma aan over gehouden te hebben. Dus schrijven en erover vertellen werkt voor mij.
  3. Biecht over mijn kind ziek brengen naar de kinderopvang. Zie hierboven. Ik denk dat ik daar verder niets meer over hoef toe te lichten.
  4. Eén jaar mama. Ook een artikel die herkenbaar moet zijn voor moeders. In het artikel ben ik open over mijn hoe blij ik ben als moeder, maar dat ik het afgelopen jaar ook als zwaar heb ervaren. Ik heb zelfs bijna met een burn-out thuis gezeten nadat ik weer was gestart met werken.
  5. Mijn zoektocht naar geluk-serie. In deze serie ben ik heel openhartig. Sommige artikelen heb ik dan ook wel wat genuanceerd. Ook ben ik tijdelijk gestopt, omdat het te recent werd en ik nog bezig ben met mijn zoektocht. Ik wil niemand voor zijn/haar hoofd stoten. Maar ik wil wel mijn verhaal vertellen. De artikelen moeten dus echt perfect zijn voor ze online gaan. En dat zijn ze nog niet. En ik kan dat nu ook nog niet. Hier kies ik dus bewust voor om ze niet online te zetten. Dat komt nog wel. Maar ik neem er wat meer de tijd voor.

Waar ligt mijn grens?
Ik vind het niet nodig om anderen via mijn blog zwart te maken. Ik geef mijn mening. Mensen kunnen zich aangesproken voelen, maar ik val niemand persoonlijk aan. Dat is ook de reden van mijn tijdelijke stop in mijn zoektocht.

En mijn kleine. Ik vertel over hem, maar ook in bepaalde mate. Ik wil zijn privacy heel erg waarborgen. Dat is ook de reden dat ik geen herkenbare foto’s van hem online zet. Hij kiest er niet voor. En hoe onschuldig de foto’s ook zijn, zodra hij zelf kan kiezen zet ik de foto’s pas online. Eerder niet. Hier schreef ik overigens ook al eerder een artikel over. Dus als je het leuk vindt om alle redenen te lezen, kun je dat hier teruglezen.

Blijf ik ermee doorgaan?
Ja. Ik ben deze blog gestart om mijn ervaringen te delen en te inspireren. Dat kan ik niet door heel open te zijn. Maar ik ben mij wel bewust van de gevaren van internet. Tot nu toe heeft het nog niets negatiefs opgeleverd. Alleen maar heel veel positieve en lieve reacties.

Volg mijn blog ook op  Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin’
En natuurlijk op Snapchat: leonie_vanmil

Bron foto: Pixabay

Share...Share on LinkedIn0Pin on Pinterest1Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook0Share on Google+0

10 thoughts on “Hoe persoonlijk zijn mijn artikelen

  1. Ik vind persoonlijke artikelen ook het mooiste. Zoals hierboven gezegd wordt leer je er vaak ook nog door. Wil niet zeggen dat ik niks met informatieve artikelen heb, want ook die waardeer ik!

  2. Het liefst lees ik ook artikelen die persoonlijk zijn bij anderen en de blogs met tips/nieuwe ideeën. Zelf vind ik het soms moeilijk om te persoonlijk te zijn in mijn artikelen, maar er wordt ook positief op gereageerd, zoek hierin nog een balans. I
    Ga zo door op deze manier😉
    Lisette onlangs geplaatst…Mama sieraden van Names4ever.My Profile

  3. Ik vind dat je slimme keuzes maakt over welke artikelen je plaatst en niet. Over je miskraam bijvoorbeeld, heel fijn dat het je helpt door erover te praten en schrijven. Daarnaast is het voor veel vrouwen herkenning die daar niet over praten bijvoorbeeld. En qua foto’s van je kind online zetten denk ik hetzelfde over. Wij plaatsen ook alleen maar foto’s waarop de tweeling er niet herkenbaar op staat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

CommentLuv badge