Vier weken later…

InmiddelFullSizeRender (6)s is het ruim 4 weken na mijn miskraam. Het huilen is al minder, maar ik denk er nog iedere dag aan. Nog steeds komt er een vlaag van verdriet naar boven, maar anders. Ik heb het een plekje kunnen geven. Ik heb weer zin om naar de toekomst te kijken. Maar volgens de gynaecoloog zitten er nog steeds zwangerschapshormonen in mijn lichaam. De echo ziet er wel goed uit. Als we daar vanuit gaan, zou mijn cyclus al weer op gang zijn gekomen.

Taboe
Ik struin niet zo zeer het internet af op artikelen van een miskraam. Maar mijn oog valt er wel steeds op. Steeds meer blogs kom ik tegen over vrouwen die ook een miskraam hebben gehad en het taboe die daarop heerst. Waarom vrouwen er niet gewoon voor uit komen dat het hen is overkomen. Ergens snap ik het wel. Nobody likes a downer. Ik wil ook niet zielig gevonden worden, maar ik heb nog steeds de behoefte om erover te praten. Zitten andere mensen er wel op te wachten? Waarschijnlijk niet. Of wel, maar daar ben ik onzeker over. Dus hou ik wijselijk (of niet) mijn mond. Tenzij iemand anders erover begint of naar vraagt. Dan praat ik voluit en dat is fijn. Ook alle reacties zijn super lief. Dus vanwaar het taboe. Ik zeg: weg ermee!!

Update
Het van mij afschrijven is al heel fijn en het lezen van blogs van andere vrouwen die hetzelfde hebben meegemaakt is ook fijn. Dus kunnen jullie af en toe een update verwachten. Als jullie dat niet erg vinden. 😉

Lees ook: Het begon zo mooi, De dagen voor en na mijn miskraam en Twee weken later…

Share...Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook0Share on Google+1

2 thoughts on “Vier weken later…

  1. Gewoon blijven praten. Ook uit jezelf. Taboe op de nare ervaringen in een leven zijn er om doorbroken te worden. Je kunt pas verder als je weet dat jouw verdriet geaccepteerd is. Dikke knuffel van mij. XXX

    1. Van mij de belofte dat uit deze nare ervaring iets moois groeit…
      Neem gewoon de tijd, vooral je eigen tijd.

      Het is goed om dit onderwerp bespreekbaar te maken. In de tijd dat ik leiding gaf in de Kinderopvang sprak ik veel vrouwen en ook over dit onderwerp, een miskraam van moeders en aanstaande moeders. Het kinderdagverblijf in dit geval mijn kantoor was een veilige plek om je daar te uiten. Ik luisterde alleen en kon mij goed inleven. Het is niet voor iedereen eenvoudig om over deze ervaring te vertellen. Jij komt uit een communicatieve familie en hebt een blog (geweldig!). Wat ik vooral merkte is dat al deze vrouwen, hun miskraam pas onder woorden konden brengen, toen het al ver achter hun lag. De uitzondering daar gelaten. Ik moedig je dus aan om over je miskraam te schrijven en wat bekendheid te geven aan je blog en dit gevoelige item. Ik weet zeker dat het gaat bijdragen aan het doorbreken van een taboe. Het is prachtig wanneer a.s. jonge moeders ook met deze ervaring hier terecht kunnen.

      Wat ik zelf ook heel belangrijk vind is dat je de tijd neemt, misschien wel een kaarsje brandt en een ritueeltje vind waarin je je kindje gedenkt. Zo heb je de tijd en ruimte voor je verdriet en een plekje voor het kindje.
      Zo krijgt alles de aandacht en ben je toch op weg …

      Warme groet,
      Karin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

CommentLuv badge