Mijn zoektocht naar geluk #8

Zoals ik jullie vorige week vertelde, ging het eerste deel van jaar één van mijn studie niet super soepel. Ik moest wennen aan alle literatuur en het studeren. Maar uiteindelijk lukte het en vond ik een ritme. De twee jaren erna gingen super lekker. Ik had echt mijn roeping gevonden. Het laatste jaar, mijn afstudeerjaar, heb ik weer een enorme dip gehad. De meeste studenten zullen hier last van hebben. Maar ik werd ook weer even geconfronteerd met waar ik dacht jaren geleden overheen gekomen te zijn: ik liet weer over mij heenlopen.

travel-420011

Het laatste jaar was aangebroken en het was de bedoeling dat ik een jaar lang 4 dagen in de week stage ging lopen. Pittig. Dus ik wilde een stage waar ik veel kon leren op het gebied waar ik echt heel graag naar toe wilde. Ik vond een bedrijf in de gehandicaptenzorg op de afdeling gezinsondersteuning. Dat is wat ik leuk vind. Door vragen erachter te komen wat de hulpvraag van het gezin is en hen helpen zelfredzaam te maken.

Op school was de regel dat je op je stage boventallig moest zijn. Ik had zo veel zin om met iemand mee te lopen. Te zien hoe iemand dat deed. Het af en toe van diegene over nemen en behandelingsplannen schrijven. Op die manier zag ik mijn stage voor me. Op die manier was de stage ook bedoeld. Maar het liep helaas anders.

Het was vlak voor de bezuinigingen en veel praktische hulp zou uit de gezinnen wegvallen. Dat betekende dat ik in gezinnen gestopt werd om de praktische hulp over te nemen. Lekker goedkoop. Begrijp me niet verkeerd. Ik vond het echt heel dankbaar werk om te doen. En ik vond het fijn om ook eens deze kant te kunnen zien. Maar het sloot totaal niet aan bij mijn opleiding. Voor mijn opleiding leerde ik helemaal niks.

Ik ben in gesprek gegaan. Maar kreeg alleen een vage opmerking dat zij mij niet veel zagen. Leek mij logisch, aangezien zij mij alleen in gezinnen stopte. Vervolgens ben ik in gesprek gegaan met mijn stagedocent. Zij kwam gelijk met mij mee naar mijn stage. Want dit kon niet de bedoeling zijn. Opgelucht keek ik uit naar dat gesprek: het zou helemaal goed komen. Niet dus. De stagedocent ging helemaal mee met het bedrijf en er kwamen allemaal leerdoelen uit. Ik moest mijzelf maar meer laten zien door middel van logboeken en ik moest leren om beter te luisteren. Serieus??? Wie moesten er beter luisteren? Oh en omdat ik gefrustreerd was omdat niemand mij begreep moest ik ook leren om mijn emoties niet te hoog op te laten lopen.

Daar kon ik het dan mee doen. Ik ben op school nog een paar keer in gesprek gegaan. Aangegeven dat ik graag een hbo-pedagoog wilde zijn aan het einde van de opleiding, maar op deze manier niet het gevoel had veel te leren. Maar ik leerde toch luisteren, mijn emoties in bedwang houden en mijzelf meer te laten zien? Genoeg leerdoelen dus om een hbo-opleiding mee af te ronden, blijkbaar.

Inmiddels was ik al halverwege het jaar. Ik kon kiezen: of ik maakte deze stage af, maar dan moest ik volledig in hun mee. Of ik veranderde van stage. Dat betekende echter wel een studievertraging.

Omdat dit verhaal nu al iets te lang wordt, gooi ik er even een cliffhanger in. Volgende week lezen jullie waar ik uiteindelijk voor heb gekozen.

Volg mijn blog ook op  Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin’
En natuurlijk op Snapchat: leonie_vanmil

Bron foto: Pixabay

Share...Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook2Share on Google+0

2 thoughts on “Mijn zoektocht naar geluk #8

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

CommentLuv badge