Waarom het belangrijk is om een burn-out serieus te nemen

Laatst plaatste ik een post op mijn Instagram met een uitgebreide tekst eronder. Doe ik normaal gesproken nooit. Maar nu vond ik het even nodig en ik wil er eigenlijk nog meer over kwijt. Mijn blog is daarvoor een uitstekend kanaal. Ik wil het namelijk met jullie hebben over de burn-out.

Hier kwam ik op door de documentaire over Avicii. De wereld-dj die in april overleed. Deze documentaire ging over zijn carrière en hoe deze uiteindelijk eindigde. Een documentaire die mij een brok in mijn keel gaf. Tranen in mijn ogen. Het onbegrip van de mensen om hem heen greep ook mij naar de keel. Hoe vaak moet je aangeven dat je stress voelt? Hoe vaak moet je aangeven dat optreden nog eens je dood wordt? Want dat heeft hij meerdere keren gezegd. Mensen om hem heen wilden het niet horen. Dat zou hun miljoenen kosten. Dus dan maar je kop in het zand steken en geld blijven verdienen over het hoofd van zo’n jonge jongen.

Ik vind dat er zoveel onbegrip is voor het hele woord Burn-out. Het wordt gezien als een hype. Een aanstelleritis-diagnose. Iets waar veel jonge mensen mee kampen. “Get over yourself”, hoor ik mensen nog net niet roepen. Maar het is wel iets wat veel mensen denken.

De diagnose burn-out heeft de huisarts mij nooit gegeven. Wel heb ik er behoorlijk tegenaan gezeten. Het waren dagen dat ik alleen maar kon huilen. Dagen dat ik alleen maar mijzelf kon opsluiten in huis. Dagen waarbij ik mij het liefst verstopte in mijn telefoon. Zo hoefde ik tenminste niet na te denken over mijn leven. Mijn leven die alleen maar stress veroorzaakte. Ik zeg dagen, maar het waren geen dagen. Maanden heb ik mij zo gevoeld. Totaal een half jaar. Ik ben naar de huisarts geweest. Ik heb geprobeerd om met het stressgevoel te leren omgaan. En toen was ik het zat en heb ik de stekker uit mijn baan getrokken. Met veel pijn in mijn hart. Want ik had het, ondanks de stress, heel erg naar mij zin binnen het bedrijf waar ik werkte. Er werkten lieve mensen en ik voelde mij weer gewaardeerd. Iets wat ik tijdens de baan ervoor helemaal niet gevoeld heb. Ik had hun dus nodig. Maar tegelijkertijd voelde ik mij ellendig, omdat ik door de jaren ervoor een enorme drang voelde om mijzelf te bewijzen.

Ik heb nooit thuis gezeten met een burn-out. Ik vond vrijwel direct een baan met minder verantwoordelijkheden. Een baan waar ik even “tot rust” kon komen. En dat heeft mij zeker goed gedaan. En nog voel ik af en toe stress. Want de maatschappij laat mij denken dat ik minimaal een HBO-functie moet hebben. Zeker als je ook HBO gestudeerd hebt. En je bent maar saai als je geen ambities hebt. Of in ieder geval niet werkt aan je ambities. En dan heb ik het nog niet eens over social media gehad. Geven de filters over mijn foto’s wel goed mijn “perfecte leven weer?

Kortom, deze samenleving die wij met zijn allen gecreëerd hebben, is in mijn ogen fucked up. En millennials hebben er nog eens extra onder te lijden door het hele social media verhaal.

Het gaat inmiddels goed met mij hoor. Dit artikel komt een beetje depressief over, maar dit is allang niet meer hoe ik mij voel. Het Follow your dreams-principe, van tegenwoordig, grijpt mij soms nog wel eens naar de keel. Voor sommigen lijkt het zo simpel. Maar ik heb thuis ook nog twee mondjes die gevuld moeten worden. Maar de tijd om echt mijn dromen te kunnen volgen komt nog wel. Nu geniet ik enorm van mijn gezin en voel ik alleen maar heel veel geluk. Het enige wat ik wil is meer begrip voor het onderwerp. Luister naar anderen over hun gevoelens in plaats van oordelen.

Volg mijn blog ook op  FacebookTwitterInstagram en Bloglovin’
En op Snapchat: leonie_vanmil

Bron foto: Pixabay

4 thoughts on “Waarom het belangrijk is om een burn-out serieus te nemen

  1. Er kan niet genoeg geschreven worden over dit onderwerp. Totdat iedereen inziet dat het geen aanstel is maar dat dit serieus is! Er wordt nog veel te vaak lacherig en makkelijk over gedaan. Iets dat me mateloos irriteert. De docu staat nog op mijn lijstje om te gaan kijken. Zo heftig en zo zonde van dit grote talent.

  2. Zo’n periode heb ik ook meegemaakt vorig jaar. Hoe vreselijk kan je jezelf voelen zeg. Niks is meer leuk, je wilt het liefste de hele dag slapen en ik had zelf het gevoel dat iedereen me alleen maar dieper in de put hielp. Uiteindelijk zelf weer de oude geworden, mede door Lars en mijn man. Maar heel heftig en mensen denken inderdaad vaak dat het aanstellen is en dat is zo naar. Totaal niet waar. Je snapt het pas als je het zelf meemaakt..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

CommentLuv badge